Inkrementacja i dekrementacja liczb wielobajtowych - Historia wersji

0xF: /* Inkrementacja */ szybszy kod

2011-09-05T10:20:45Z

Inkrementacja: szybszy kod

← poprzednia wersja		Wersja z 5 wrz 2011, 11:20
Linia 26:		Linia 26:

	<pre>		<pre>
	ldx #-n-1		ldx #-n
	petla ~~inx~~		petla inc zmienna-$0100+n,x
	~~beq koniec~~		bne koniec
	inc zmienna-$0100+n,x		inx
	~~beq~~ petla		bne petla
	koniec		koniec
	</pre>		</pre>

0xF: nie przestaje się opłacać, bo jest szybszy, inc można indeksować tylko Xem

2011-09-05T10:17:37Z

nie przestaje się opłacać, bo jest szybszy, inc można indeksować tylko Xem

← poprzednia wersja		Wersja z 5 wrz 2011, 11:17
Linia 23:		Linia 23:
	Niektóre asemblery (np. [[MADS]]) oferują tu ułatwiające życie pseudorozkazy, odpowiednio INW oraz INL.		Niektóre asemblery (np. [[MADS]]) oferują tu ułatwiające życie pseudorozkazy, odpowiednio INW oraz INL.

	~~Technika ta przestaje się opłacać już przy liczbach trzybajtowych; w takim~~ przypadku ~~lepiej jest użyć pętli oszczędzając w ten sposób 3 bajty~~ (n - wielkość ''zmiennej'' w bajtach)~~, o ile, rzecz jasna, mamy "wolny" jeden z rejestrów indeksowych~~:		W przypadku liczb trzy- i więcej-bajtowych krótszy kod można uzyskać stosując pętlę (n - wielkość ''zmiennej'' w bajtach):

	<pre>		<pre>
Linia 61:		Linia 61:
	</pre>		</pre>

	~~To również przestaje się opłacać już przy~~ liczbach ~~trzybajtowych; lepiej jest wtedy użyć pętli podobnej~~ do tej powyżej wykorzystując fakt, że działanie znacznika C dla rozkazu SBC jest odwrotne niż dla ADC (SBC odejmuje od akumulatora podaną wartość zwiększoną o odwrotność znacznika C):		Przy liczbach trzy- i więcej-bajtowych krótszy kod uzyskamy stosując pętlę podobną do tej powyżej, wykorzystując fakt, że działanie znacznika C dla rozkazu SBC jest odwrotne niż dla ADC (SBC odejmuje od akumulatora podaną wartość zwiększoną o odwrotność znacznika C):

	<pre>		<pre>

KMK: dr. red.

2011-09-05T07:30:59Z

dr. red.

← poprzednia wersja		Wersja z 5 wrz 2011, 08:30
Linia 23:		Linia 23:
	Niektóre asemblery (np. [[MADS]]) oferują tu ułatwiające życie pseudorozkazy, odpowiednio INW oraz INL.		Niektóre asemblery (np. [[MADS]]) oferują tu ułatwiające życie pseudorozkazy, odpowiednio INW oraz INL.

	Technika ta przestaje się opłacać już przy liczbach trzybajtowych; w takim przypadku lepiej jest użyć pętli oszczędzając w ten sposób 3 bajty (n - wielkość ''zmiennej'' w bajtach):		Technika ta przestaje się opłacać już przy liczbach trzybajtowych; w takim przypadku lepiej jest użyć pętli oszczędzając w ten sposób 3 bajty (n - wielkość ''zmiennej'' w bajtach), o ile, rzecz jasna, mamy "wolny" jeden z rejestrów indeksowych:

	<pre>		<pre>
Linia 48:		Linia 48:
	Wykorzystano tu fakt, że rozkaz ADC dodaje do akumulatora wartość podanego argumentu plus wartość znacznika C.		Wykorzystano tu fakt, że rozkaz ADC dodaje do akumulatora wartość podanego argumentu plus wartość znacznika C.

	Pętle nie zadziałają prawidłowo, jeśli "zmienna" znajduje się na stronie zerowej, do tego trzeba je odpowiednio zmodyfikować. Patrz [[Ujemne indeksowanie]].		Pętle nie zadziałają prawidłowo, jeśli ''zmienna'' znajduje się na stronie zerowej, do tego trzeba je odpowiednio zmodyfikować. Patrz [[Ujemne indeksowanie]].

	== Dekrementacja ==		== Dekrementacja ==
Linia 73:		Linia 73:
	</pre>		</pre>

	Dla liczby trzybajtowej ~~(jakiej dotyczy przykład)~~ zysk wynosi 5 bajtów, a dla czterobajtowej - aż 13. Jak powyżej, jeśli "zmienna" jest na stronie zerowej, pętlę trzeba odpowiednio zmodyfikować.		'n' to, jak powyżej, wielkość ''zmiennej'' w bajtach. Dla liczby trzybajtowej zysk wynosi 5 bajtów, a dla czterobajtowej - aż 13. Jak powyżej, jeśli ''zmienna'' jest na stronie zerowej, pętlę trzeba odpowiednio zmodyfikować.

	[[Kategoria:Niezbędnik kodera]]		[[Kategoria:Niezbędnik kodera]]

KMK: + propozycja mono

2011-09-05T05:09:25Z

+ propozycja mono

← poprzednia wersja		Wersja z 5 wrz 2011, 06:09
Linia 4:		Linia 4:

	<pre>		<pre>
	inc zmienna		inc zmienna
	bne ~~omin~~		bne koniec
	inc zmienna+1		inc zmienna+1
	~~omin~~		koniec
	</pre>		</pre>

Linia 13:		Linia 13:

	<pre>		<pre>
	inc zmienna		inc zmienna
	bne ~~omin~~		bne koniec
	inc zmienna+1		inc zmienna+1
	bne ~~omin~~		bne koniec
	inc zmienna+2		inc zmienna+2
	~~omin~~		koniec
	</pre>		</pre>

	Niektóre asemblery (np. [[MADS]]) oferują tu ułatwiające życie pseudorozkazy, odpowiednio INW oraz INL.		Niektóre asemblery (np. [[MADS]]) oferują tu ułatwiające życie pseudorozkazy, odpowiednio INW oraz INL.

	Technika ta przestaje się opłacać przy liczbach ~~czterobajtowych~~; w takim przypadku lepiej jest użyć pętli oszczędzając w ten sposób 4 bajty:		Technika ta przestaje się opłacać już przy liczbach trzybajtowych; w takim przypadku lepiej jest użyć pętli oszczędzając w ten sposób 3 bajty (n - wielkość ''zmiennej'' w bajtach):

	<pre>		<pre>
	ldx #$fc		ldx #-n-1
	sec		petla inx
	petla		beq koniec
	lda ~~zmienna~~-$fc,x		inc zmienna-$0100+n,x
	adc #$00		beq petla
	sta ~~zmienna~~-$fc,x		koniec
	inx		</pre>
	bne petla
			Jeśli zaś chodzi o przeniesienie inkrementowanej wartości do innej zmiennej, pętla może wyglądać tak:

			<pre>
			ldx #-n
			sec
			petla lda zmienna_a-$0100+n,x
			adc #$00
			sta zmienna_b-$0100+n,x
			inx
			bne petla
	</pre>		</pre>

	Wykorzystano tu fakt, że rozkaz ADC dodaje do akumulatora wartość podanego argumentu plus wartość znacznika C.		Wykorzystano tu fakt, że rozkaz ADC dodaje do akumulatora wartość podanego argumentu plus wartość znacznika C.

	~~Taka pętla~~ nie ~~zadziała~~ prawidłowo, jeśli "zmienna" znajduje się na stronie zerowej. Patrz [[Ujemne indeksowanie]].		Pętle nie zadziałają prawidłowo, jeśli "zmienna" znajduje się na stronie zerowej, do tego trzeba je odpowiednio zmodyfikować. Patrz [[Ujemne indeksowanie]].

	== Dekrementacja ==		== Dekrementacja ==
Linia 45:		Linia 55:

	<pre>		<pre>
	lda zmienna		lda zmienna
	bne d1		bne d1
	dec zmienna+1		dec zmienna+1
	d1 dec zmienna		d1 dec zmienna
	</pre>		</pre>

	To ~~z kolei~~ przestaje się opłacać już przy liczbach trzybajtowych; lepiej jest wtedy użyć pętli podobnej do tej powyżej wykorzystując fakt, że działanie znacznika C dla rozkazu SBC jest odwrotne niż dla ADC (SBC odejmuje od akumulatora podaną wartość zwiększoną o odwrotność znacznika C):		To również przestaje się opłacać już przy liczbach trzybajtowych; lepiej jest wtedy użyć pętli podobnej do tej powyżej wykorzystując fakt, że działanie znacznika C dla rozkazu SBC jest odwrotne niż dla ADC (SBC odejmuje od akumulatora podaną wartość zwiększoną o odwrotność znacznika C):

	<pre>		<pre>
	ldx #~~$fd~~		ldx #-n
	clc		clc
	petla		petla lda zmienna-$0100+n,x
	lda zmienna-$fd,x		sbc #$00
	sbc #$00		sta zmienna-$0100+n,x
	sta zmienna-$fd,x		inx
	inx		bne petla
	bne petla
	</pre>		</pre>

KMK o 04:34, 5 wrz 2011

2011-09-05T04:34:07Z

← poprzednia wersja		Wersja z 5 wrz 2011, 05:34
Linia 1:		Linia 1:
	== Inkrementacja ==		== Inkrementacja ==

	Sekwencja rozkazów zwiększająca wartość dwubajtowej liczby całkowitej jest powszechnie znana i często używana:		Sekwencja rozkazów zwiększająca wartość dwubajtowej liczby całkowitej o 1 jest powszechnie znana i często używana:

	<pre>		<pre>

KMK o 05:48, 4 wrz 2011

2011-09-04T05:48:48Z

Nowa strona

== Inkrementacja ==

Sekwencja rozkazów zwiększająca wartość dwubajtowej liczby całkowitej jest powszechnie znana i często używana:

<pre>
inc zmienna
bne omin
inc zmienna+1
omin
</pre>

Sekwencja inkrementująca liczbę trzybajtową wygląda analogicznie:

<pre>
inc zmienna
bne omin
inc zmienna+1
bne omin
inc zmienna+2
omin
</pre>

Niektóre asemblery (np. [[MADS]]) oferują tu ułatwiające życie pseudorozkazy, odpowiednio INW oraz INL.

Technika ta przestaje się opłacać przy liczbach czterobajtowych; w takim przypadku lepiej jest użyć pętli oszczędzając w ten sposób 4 bajty:

<pre>
ldx #$fc
sec
petla
lda zmienna-$fc,x
adc #$00
sta zmienna-$fc,x
inx
bne petla
</pre>

Wykorzystano tu fakt, że rozkaz ADC dodaje do akumulatora wartość podanego argumentu plus wartość znacznika C.

Taka pętla nie zadziała prawidłowo, jeśli "zmienna" znajduje się na stronie zerowej. Patrz [[Ujemne indeksowanie]].

== Dekrementacja ==

Dekrementacja dwubajtowej liczby całkowitej jest nieco bardziej kłopotliwa, niż inkrementacja takowej:

<pre>
lda zmienna
bne d1
dec zmienna+1
d1 dec zmienna
</pre>

To z kolei przestaje się opłacać już przy liczbach trzybajtowych; lepiej jest wtedy użyć pętli podobnej do tej powyżej wykorzystując fakt, że działanie znacznika C dla rozkazu SBC jest odwrotne niż dla ADC (SBC odejmuje od akumulatora podaną wartość zwiększoną o odwrotność znacznika C):

<pre>
ldx #$fd
clc
petla
lda zmienna-$fd,x
sbc #$00
sta zmienna-$fd,x
inx
bne petla
</pre>

Dla liczby trzybajtowej (jakiej dotyczy przykład) zysk wynosi 5 bajtów, a dla czterobajtowej - aż 13. Jak powyżej, jeśli "zmienna" jest na stronie zerowej, pętlę trzeba odpowiednio zmodyfikować.

[[Kategoria:Niezbędnik kodera]]