DOS 2.0: Różnice pomiędzy wersjami
mNie podano opisu zmian |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 12: | Linia 12: | ||
[[Grafika:dos2s-menu.png]] | [[Grafika:dos2s-menu.png]] | ||
[[Grafika:dos2d-menu.png]] | [[Grafika:dos2d-menu.png]] | ||
== Kod źródłowy == | |||
Kod źródłowy DOS-u 2.0s został opublikowany (i skomentowany) przez [[Wojciech Zientara|Wojciecha Zientarę]] w książce "[[Dyskowe Systemy Operacyjne|Mapa pamięci Atari XL/XE: Dyskowe Systemy Operacyjne]]". | |||
== Download == | == Download == | ||
Aktualna wersja z 20 paź 2012, 21:15
Drugi (po DOS 1.0) DOS wydany dla ośmiobitowych Atari. Zaprogramowany przez OSS, głównym autorem jest Bill Wilkinson. Do chwili wydania DOS 2.5 był najszerzej używanym DOS-em, narzucił też obowiązujący do dziś standard w zakresie formatu dyskietki.
W porównaniu do DOS 1.0, DOS 2.0 nie jest w całości rezydentny, ale dzieli się na dwie części: rezydentny DOS (DOS.SYS) oraz nierezydentną powłokę (DUP.SYS). Wydzielenie powłoki pozwoliło na zaoszczędzenie paru kilobajtów RAM-u, ale z kolei jej załadowanie w momencie, kiedy jest potrzebna, powoduje zniszczenie zawartości odpowiedniego obszaru pamięci. Przy pracy w Atari BASIC-u skutkuje to skasowaniem programu BASIC-a po wywołaniu DOS-u. Żeby temu zapobiec, w DOS 2.0 wbudowano mechanizm obsługi pliku MEM.SAV, w którym automatycznie zapisywana jest zawartość części pamięci. Po zakończeniu pracy z DUP.SYS i powrocie do BASIC-a DOS - również automatycznie - odczytuje MEM.SAV przywracając stan RAM-u sprzed wczytania powłoki.
DOS 2.0 występuje w dwóch odmianach:
- DOS 2.0s - wersja podstawowa, przeznaczona dla stacji 810, obsługuje tylko gęstość SD.
- DOS 2.0d - rzadko spotykana wersja przeznaczona dla stacji 815, obsługuje gęstości SD i DD
Ciekawostka polega na tym, że DOS 2.0s, mimo że nie może działać w podwójnej gęstości, zawiera w sobie wiele procedur uwzględniających jej obsługę - jest to więc wyraźnie nic innego, jak okrojona wersja DOS-u 2.0d.
Kod źródłowy
Kod źródłowy DOS-u 2.0s został opublikowany (i skomentowany) przez Wojciecha Zientarę w książce "Mapa pamięci Atari XL/XE: Dyskowe Systemy Operacyjne".