Sprint XL: Różnice pomiędzy wersjami

Z Atariki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sikor (dyskusja | edycje)
Nie podano opisu zmian
 
Drctqa (dyskusja | edycje)
mNie podano opisu zmian
Linia 1: Linia 1:
'''Sprint XL''' - bodajże najbardziej rozbudowany procesor wydruku na Atari xl/xe, powstał w niemczech, gdzie był rozprowadzany jako program shareware. W polsce rozprowadzała go firma [[mirage]]. Oferował bardzo duże możliwości pozycjonowania wydruku, a co ciekawe - miał możliwość korzystania z fontów wektorowych z programu '''''signum''''' z Atari ST. Pewną niedogodnością dla niewprawionych osób była konieczność wpisywania kodów sterujących wydrukiem bezpośrednio w tekście (jak niegdyś w TAG-u), bez możliwości podejrzenia formatowania. Za to oferował możliwość kombinacji tekstu z kilkoma formatami wstawianej grafiki i praktycznie każdej spotykanej ówcześnie drukarki (bez PS).
'''Sprint XL''' - bodajże najbardziej rozbudowany i zaawansowany procesor wydruku na Atari serii XL/XE, powstał w Niemczech, gdzie był rozprowadzany jako program shareware. W Polsce rozprowadzała go firma [[Mirage]]. Oferował bardzo duże możliwości pozycjonowania wydruku, a co ciekawe - miał możliwość korzystania z fontów wektorowych z programu '''''Signum''''' z Atari ST. Pewną niedogodnością dla niewprawionych osób była konieczność wpisywania kodów sterujących wydrukiem bezpośrednio w tekście (jak niegdyś w TAG-u), bez możliwości podejrzenia formatowania. Za to oferował możliwość kombinacji tekstu z kilkoma formatami wstawianej grafiki i praktycznie każdej spotykanej ówcześnie drukarki (bez PS).

Wersja z 30 sie 2005, 11:53

Sprint XL - bodajże najbardziej rozbudowany i zaawansowany procesor wydruku na Atari serii XL/XE, powstał w Niemczech, gdzie był rozprowadzany jako program shareware. W Polsce rozprowadzała go firma Mirage. Oferował bardzo duże możliwości pozycjonowania wydruku, a co ciekawe - miał możliwość korzystania z fontów wektorowych z programu Signum z Atari ST. Pewną niedogodnością dla niewprawionych osób była konieczność wpisywania kodów sterujących wydrukiem bezpośrednio w tekście (jak niegdyś w TAG-u), bez możliwości podejrzenia formatowania. Za to oferował możliwość kombinacji tekstu z kilkoma formatami wstawianej grafiki i praktycznie każdej spotykanej ówcześnie drukarki (bez PS).